Titel :
De wraakengel

Auteur(s) :
Anke Helsen, Helsen

ISBN :
9789076168043




Reacties van lezers.

Door : Nathalie B. | 04.10.2005
Titel: De Wraakengel Auteur: Anke Helsen Genre: Roman Uitgeverij: Manteau | De Harmonie Aantal bladzijden: 172 Het boek wordt verteld door Karen, een zeventwintigjarige die ging beginnen met haar studies ‘’animatie tekenen’’. Voor ze hieraan begon werkte ze in het café ‘’De Trappen’’ en in een klein transport bedrijf. In het transport bedrijf nam ze de plaats in van een oude man die aan een hartaanval overleden was en op een of andere manier gaven Karen collega’s haar de schuld. Ze werkte alsof haar leven ervan af hing, want ze leefde in een onrealistische angst voor ontslag. Ze had een intense haat voor haar chef, Walter. En fantaseerde hoe ze zijn dikke speknek zou grijpen en hem met het kale hoofd tegen zijn bureau zou slaan, keer na keer, steeds harder, tot het bloed overal op spatte. In het café werkte ze bij Claude en Vera. Vera was al over de dertig en Claude was de zestig al voorbij, ze beschouwde hen als familie, maar dat bleek geheel onterechte. Toen ze hen liet weten dat ze ging studeren lieren ze haar als een baksteen vallen. Ze zeiden dat ze hen had bedrogen en geen dag langer mocht blijven. Karen had een studentenkot gevonden, ze deelde de etage met 4 andere figuren, namelijk Ghunter, Frederic, Sofie en Isabell. Ghunter was haar buur, een heel magere blonde jongen, die leed aan de ziekte van Crohn en wiskunde studeerde, Karen vond hem het leukst en ze blijven ook het hele verhaal door bij elkaar. Frederic was een welgestelde knappe jongeman, met de duurste kleren. Hij liet graag merken dat hij van betere afkomst was. Hij was verliefd op Karen. Maar ze voelde niets voor hem, in combinatie van die en een grote familie ruzie, pleegde Frederic zelfmoord. Isabell en Sofie leden hier enorm onder. Karen voelde niets. Sofie vertrok meteen na deze gebeurtenis en verklaarde dat het huis vervloekt was. Isabell was een hysterisch iemand, ze studeerde kunstgeschiedenis en was goed bevriende met de conciërge. Sofie was degen met de brandwond onder het rechteroor waarnaar Karen kon blijven kijken, en met het gestotter dat om geduld vroeg. Boven het kot was een penthouse, waar Jan woonde. De zoon van de eigenaar van het huis. Karen zocht intiem contact met hem en was verliefd, maar Ghunter was eveneens verliefd op Jan. Zijn zus Thérèse trok bij hem in, een vrouw die Karen heel mooi vond en ook verliefd op werd. Na de dood van Frederic ging het helemaal niet goed in het huis, uiteindelijk zorgde Isabell ervoor dat Karen, Jan, Thérèse en Ghunter uit het huis werden gegooid. Ze zochten naar een nieuw huis en besloten om Villa Tempo te huren, een groot oud huis met een tuin waar precies een oorlog in woedde. Ghunter had altijd al een intense haat voor zijn schoolhoofd Van Houten, hij besloot wraak te nemen. Hij zorgde er zodanig voor dat het schoolhoofd hem aanviel en op dat moment maakte een persfotograaf een foto. Dit verhaal kwam in grote lijnen in de krant. Ghunter zei dat het een bevrijding was, de ideale therapie voor haat was wraak nemen. Deze woorden spookten bij de andere drie in het hoofd. Thérèse besloot ook wraak te nemen op een man, die haar als ‘’tussendoortje’’ bezag. Het was een onschuldige wraakactie, ze stapte naar de man en zijn vrouw toe, helemaal opgekleed. Dan stak ze een sok in zijn hemdvakje en zei: ‘’Hier lieverd, dit ben je vergeten’’. Ook zij was er van overtuigd dat wraak geweldig aanvoelde, en Thérèse voelde zich beter dan ooit tevoren. Dit zette Karen er steeds meer toe om ook wraak te nemen, op de chef Walter, die ze bleef haten. Ze ging naar zin huis met een jerrycan benzine, goot dit over zijn dure Mercedes en stak deze in brand. Karens wraak actie ging al te ver, maar toch bleven ze het heerlijk vinden. Jan deed het ergste, hij ontvoerde de maîtresse van zijn vader, Antoinette. Hij zette haar op een stoel met een pistool op haar gericht. De andere huisgenoten bleven Jan steunen in zijn actie en hielpen hem met het bewaken van Antoinette. Ze wouden haar laten gaan, maar konden dit niet doen, het zou hen te slecht uitkomen. Jan hield zijn vader nauwkeurig int het oog, en wou losgeld voor Antionette vragen. Maar het kon hem niets schelen, Antoinette zag dit en wou hem wreken. Karen werd wakker gemaakt door Jan die in paniek was, ze gingen beiden naar beneden en zagen Thérèse en Antoinette met enkel een laken om zich heen, bijbelse zinnen vertolken. Ze zeiden dat ze engelen der wraak waren. Toen ze waren gekalmeerd zaten ze allemaal bij elkaar, Ghunter stond plots recht en had het pistool vast. Hij richtte het op Jan en zei dat hij zich moest aangeven. Jan probeerde het pistool af te pakken maar dit lukte niet, er viel een schot en Ghunter zei dat hij van Jan hield en kuste hem. Ze brachten Ghunter snel naar een ziekenhuis, hij had zichzelf geschoten en overleed aan zijn verwonding. Antionette stapte uit de deur, ze lieten haar gewoon gaan, haar laatste woorden waren dat ze Jans vader ging wreken. Hierna eindigde het verhaal. Eigen mening: In het begin van het boek is het leven voor de personages gewoontjes, maar op einde word het zeer dramatisch. Maar wat is een boek ook zonder drama. Karen is iemand met een speciale gedachtegang, wat ze denkt word ook uitbundig beschreven net als de gelaatsuitdrukkingen van anderen, hierdoor krijg je een goed beeld van de situatie. Het boek als zeer vlot, als ze op kot zijn is minder interessant dan wanneer ze in Villa tempo wonen, toen ging het lezen zeer vlot. Als je het leest moet je ook wel goed nadenken, want het is het verhaal van Karen, en ze vertelt het in de verleden tijd.


Boekenarchief.nl